Zakynthos (Grecja)
Zakynthos widziane z dołu, z poziomu portu i promenady, wygląda jak zwyczajne greckie miasteczko. Ładne, przyjemne, ale niespecjalnie zaskakujące. Dopiero z wzgórza Bochali, kilkanaście minut krętą drogą powyżej centrum, wszystko nabiera innego sensu. Z tarasu widokowego rozciąga się panorama na całe miasto, port wypełniony jachtami i promami, i bezkresne, błękitne morze za nimi. Przy dobrej przejrzystości powietrza na horyzoncie rysują się góry Peloponezu. Jest to jeden z tych widoków, przy których trudno się spieszyć.
Zakynthos przez wieki było pod panowaniem Republiki Weneckiej i czasy te odcisnęły na wyspie trwałe piętno w architekturze, kulturze i kuchni. Miasto nosiło dumny przydomek Fioro di Levante, czyli Kwiat Wschodu, i słynęło z pięknych pałaców, kościołów i kamienic. 12 sierpnia 1953 roku trzęsienie ziemi o magnitudzie 7,3 zniszczyło ponad 90 procent wszystkich budynków na wyspie. Niemal całe historyczne centrum, wieki architektury i tysiące pamiątek po weneckich rządach, zniknęło w ciągu kilku sekund. Miasto odbudowano, ale już bez dawnego przepychu. Z Bochali, patrząc w dół na współczesną zabudowę, można próbować wyobrażać sobie jak wyglądało miasto, zanim trzęsienie ziemi wymazało je z powierzchni ziemi.
Nieco wyżej niż taras widokowy, wśród gęstego sosnowego lasu, stoją ruiny weneckiej twierdzy. Wenecjanie wznieśli ją na przełomie XV i XVI wieku, ale nie budowali na pustym miejscu. Pod fundamentami twierdzy leżą pozostałości wcześniejszego zamku bizantyjskiego, a pod nim ślady antycznego akropolu, najstarszej osady na wyspie. Trzy epoki w jednym wzgórzu. Dziś twierdza to bardziej zadrzewiony teren z kamiennymi murami i fundamentami niż klasyczna warownia, ale spacer po jej terenie jest wciągający. Zachowało się więzienie z czasów weneckich, podstawy kilku kościołów z XII, XIV i XV wieku i fragment oryginalnych murów obronnych. Wstęp jest płatny, ale niedrogi, a teren jest otwarty przez cały sezon.
Bochali jest miejscem, które zmienia charakter zależnie od pory dnia. W południe jest tu jasno, gorąco i turystycznie. Wczesnym wieczorem, gdy słońce zaczyna opadać ku zachodowi, klify po przeciwnej stronie zatoki świecą złotem, a powietrze robi się chłodniejsze. Po zmroku miasto zamienia się w morze świateł odbijających się w spokojnej tafli portu. Restauracje i kawiarnie przy placyku wypełniają się ludźmi i ten sam taras, który w południe był punktem widokowym z kolejką do barierki, staje się miejscem do siedzenia przy winie do późna w nocy.
